رباعى يا رب كه همه كار بكامش بادا * اقبال مطيع و بخت رامش بادا هر كار كه مىكند چو نامش حسن است * آراسته مملكت چو نامش بادا اگر چه اين داعى بى بضاعت و راجى كم استطاعت را اهليت تصنيف و قابليت ترصيف نيست سيما خوض در چنين تاليف بيت خيال حوصلهء بحر مى پزم هيهات * چهاست در سر اين قطرهء محال انديش اما غرض آنست كه اسم شريف آن حضرت « عالى مقدار و رسم منيف آن خداوند صاحب اقتدار » بر صفحهء روزگار مدى الازمنة و الاعصار درين صحيفهء حجت آثار بماند و هر كسى كه بر آن گذرد به زبان مقال يا بلسان حال بثناى جميل آن عديم المثال و دعاى خير آن حميده خصال اشتغال نمايد و سبب تضاعف حسنات و تزايد درجات باشد ان شا اللّه تعالى « فان وقع فى خير القبول فهو غاية المأمول » . مطموع از علماى اجلا و اذكياى فضلا آنكه چون بر عثرت قلم عبور كنند يا بر زلت . قدم مرور نمايند بصفح و اعراض و عفو و اغماض مساهله و مسامحه فرمايند و بر وجه اصلح در اصلاح در آورند . و اللّه ولى الهداية و منه الاعانة في البداية [ 2 آ ] و النهاية .

--> ( 1 ) اين رباعى در سپه نيست . ( 2 ) سپه : مى پزد ( 3 ) سپه عبارت داخل گيومه را ندارد . ( 4 ) سپه : محبت ( 5 ) سپه : فعال ( 6 ) آستانه ( و ) ندارد - تراشيده‌اند ( 7 ) سپه : تضاعف درجات و تزايد حسنات گردد ( 8 ) هر دو نسخه : ذلت ( تصحيح قياسى ) ( 9 ) آستانه : در آرند